شاعر میگه: "یار دبستانی من، با من و همراه منی، چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی."
خیلی پیش میاد که آدم احساس میکنه که کم آورده و دیگه نمیتونه ادامه بده. خوب این یه حالت طبیعیه. ولی وقتی آدم هدف نداشته باشه این روزمرگی و پوچی بیشتر به سراغ آدم میاد.
وقتی ما هدف داشته باشیم تو این هدفمون مسائل پیش پا افتاده اهمیت پیدا نمیکنند.
وقتی ما هدف داشته باشیم چشم انداز آینده روشنی که برای هدفمون ترسیم کرده ایم ما رو وادار میکنه که صبر داشته باشیم.
وقتی که ما هدف داشته باشیم دنبال کم کردن فاصله ها و به وجود آوردن نقاط مشترک میریم.
وقتی که ما هدف داشته باشیم باتدبیر به دنبال به چالش کشیدن مشکلات پیش رومون میریم.
وقتی که ما هدف داشته باشیم ....
وقتی هدف مقدسی همچون سرافرازی 
ایـــــران آریـــــایـــــی در میون باشه خیلی از مسائل و اختلاف نظرها باید کنار بره و جای خودش رو به اتحاد بده.
یه جمله ای هست که اگه سرلوحه سیاستها و افکار ما باشه به موفقیت در نیل به اون هدف که همانا سربلندی ایـــــران آریـــــایـــــی است، خواهد انجامید.
امروز فقط اتحاد
اون خانومی که تو آشپزخونه هست، اون آقایی که پشت فرمون نشسته، اون دختر و پسر دانشجو، بقال سر کوچه من و شما، آقای مهندس، خانوم دکتر و.... همه و همه وقتی یک نقطه مشترک پیدا کنیم و اختلافات پیش پا افتادمون رو کنار بگذاریم، دشمنان وطن ما با هر قدرتی، توانایی زورگفتن و ایستادن در مقابل ما را نخواهند داشت.
هر که خواهد من و تو ما نشویم، خانه اش ویران باد
بیایید دست در دست هم دهیم به مهر، میهن خویش را کنیم آباد
دوباره میسازمت وطن
همه ما در قبال این خاک مسئولیم. خون انسانهای بزرگی در راه سربلندی ایـــــران آریـــــایـــــی ریخته شده. همه ما در برابر خون بابک خرمدین ها، رستم فرخزادها و... مسئولیم. آنان زندگیشون رو برای سربلندی ایران آریـــــایـــــی فدا کردند، حالا سزاواره که من و شما بشینیم روی کاناپه و در حالی زیر کولر نشستیم داریم نسکافمون رو میل میکنیم بی تفاوت در قبال میهن آریـــــایـــــی خودمون باشیم ؟!؟
یار دبستانی من اول یه بوس بده بعد دستت رو بده تو دستم و همه اختلاف نظرها رو کنار بذار.
پاینده ایـــــران آریـــــایـــــی
Good Luck
