مدتی در این فضای مجازی حضور داشتم و نظراتم را درباره مسائل سیاسی و اجتماعی عنوان کردم. البته در این اواخر به موضوعی نپرداختم و وبلاگم تو حالت کما بود.
در این مدت با دوستان بسیاری آشنا شدم. بعضی ها موافق نظراتم بودند و بعضی ها با نوع نگرش من مخالف بودند. سعی خودم رو میکردم تا با نظرات مخالف هم در یک فضای به دور از توهین ، مباحثه و تبادل نظر کنم.
با شادیهاتون خوشحال ، و با ناراحتیهاتون ، غمگین میشدم. دلم میخواست به همه اونایی که کمک میخوان ، و میشه بهشون کمک کرد ، کمک کنم. تا جایی که میتونستم از نظر فکری و روحی کمک میکردم ولی بعضی مواقع هم نمیتونستم کمکی بکنم.
به هر حال ، با همه بدیها و خوبیهایی که از من دیدید ، این لحظه خداحافظی منه.
نمیدونم شاید یه روزی برگردم ، و شاید هیچ وقت دیگه برنگردم. در هر صورت همیشه به یادتون هستم.
بوس کردن رو هیچ وقت فراموش نکنید. چون یه شیخی تو نیویورک هستش که میگه :
" قشنگترین صحنه تاریخ بشری که میتونه معجزه بکنه ، بوس کردنه "
من معمولا از فونت رنگ سیاه برای نوشتن متنم استفاده نمیکردم ، ولی نمیدونم چرا امروز جوهر کی بردم فقط مشکی مینوشت.
دوستون دارم.
پاینده ایـــــران آریـــــایـــــی
Good Luck
و نه بالعکس.
